TEATR TADEUSZA KANTORA. FOTOGRAFIE CAROLINE ROSE

13.05 - 06.06.2010

Z okazji dwudziestej rocznicy śmierci jednego z najbardziej znanych artystów teatru drugiej połowy dwudziestego wieku, Tadeusza Kantora i trzydziestopięciolecia powstania jednego z jego najsłynniejszych przedstawień, "Umarłej klasy",  el Festival de Otoño en primavera wraz z Instytutem Polskim w Madrycie i krakowską Cricoteką oraz Teatro Espanol chcą oddać hołd wielkiemu polskiemu inscenizatorowi wystawą fotografii francuskiej artystki Caroline Rose.


Matadero, Naves del Español, od 13 maja do 06 czerwca 2010

PRASA HISZPAŃSKA O WYSTAWIE: KLIKNIJ TUTAJ

festival


Niczym mewy ciągnące za rybackim kutrem...*

Widziałam spektakle Kantora w Nancy,
Paryżu, Warszawie, Florencji, Mediolanie, Genewie, Norymberdze, Londynie, Wenecji, Tuluzie, Antwerpii, Lille...
Niczym mewy ciągnące za rybackim kutrem
Bezustannie w drodze, kiedy sztuka staje się nieodłącznym elementem dnia codziennego,
a Kantor objawia się jako istota wybuchowa, wytrwała, przyjazna, i ukazuje się też jako osoba obdarzona niezwykłym poczuciem humoru.
To nieomal „Człowiek – instytucja”, „Sztuka, która się dokonuje na naszych oczach”, „Sztuka – Katedra”.
Już prawie piętnaście lat moje fotografie
żywią się dziełem Mistrza.
A ja uczę się tego, że nasze wspomnienia, czasami
niezależnie od nas, wybiegają w przyszłość budując
w ten sposób nasz los.
Dowiaduję się też, że Cricot 2 jest kontynuacją przedwojennego teatru Cricot
i że słowo to, czytane na wspak oznacza : «to cyrk»,
jakże wymowne dla spektakli Tadeusza.
Album ten, w którym zamieściłam, w nowym zupełnie porządku obrazy z sześciu spektakli, skonstruowany jest wokół niepublikowanych dotąd tekstów
Tadeusza Kantora tak, aby każdy mógł odkryć
tego „Magika cyrku, jakim jest życie”,
Żeby zachować wspomnienie …

Caroline Rose


*Tekst zamieszczony w publikacji : Tadeusz Kantor. Fotografie: Caroline Rose, Miroirs, Maubeuge 1991


KANTOR_WYSTAWA

Caroline Rose znana jest ze swojej działalności artystycznej w dziedzinie dokumentowania zabytków architektury i sztuk dekoracyjnych; zajmuje się także fotografowaniem dzieł sztuki, współpracuje z muzeami oraz teatrami. Jej zdjęcia charakteryzują się wysokim poziomem technicznym i artystycznym, są doskonałe jeżeli chodzi o dobór barw i światło, dowodząc jej niezwykłej wrażliwości na formę. Zrealizowała zdjęcia do wielu ważnych książek i albumów poświęconych między innymi  Luwrowi, katedrze Notre-Dame w Paryżu, kościołom rzymskim, Libanowi.
Wykonała również zdjęcia dotyczące tematyki teatralnej, w tym zdjęcia Tadeusza Kantora i jego Teatru Cricot 2 opublikowane w „Scenes”, Tadeusz Kantor, kwiecień 1986 numer 2 oraz w Tadeusz Kantor, fotografie : Caroline Rose, Miroirs, Maubeuge 1991.
Fotografowała zabytki kultury żydowskiej w Europie Wschodniej: katalog – Splendeur de la culture Juive en Pologne [Świetność kultury żydowskiej w Polsce], Caroline Rose, tekst: Hervé Rehby, SiraMédia, 2005.
Ostatnio wydała album Liturgie équestre, photographies de Caroline Rose, Siramédia, 2010.
Jest autorką wielu wystaw fotograficznych; ostatnio prezentowane były jej prace poświęcone byłemu obozowi koncentracyjnemu w Oświęcimiu oraz zdjęcia synagogi Izaaka w Krakowie i Rymanowa, które zostały pokazane w Ikona Photo Gallery w Wenecji w 2005 roku, a także w Tuluzie i Paryżu. Obszerna wystawa fotografii ze spektakli Tadeusza Kantora była prezentowane w Cricotece, w Krakowie w 2007, w Palazzo Grifoni, San Miniato w 2008.

PORTADA_1


ROSE15719

Tadeusz Kantor (1915-1990) został kiedyś nazwany "najbardziej światowym z polskich artystów i najbardziej polskim z artystów światowych". Już za życia przez jednych uważany był za geniusza, ale przez innych za mistyfikatora, zaledwie zręcznego naśladowcę. Dziś nikt nie powinien mieć wątpliwości, że w 1990 roku odszedł od nas jeden z najwybitniejszych twórców sztuki XX wieku - choć nadal trudno wytłumaczyć, na czym polegał fenomen jego wyobraźni. Był artystą wszechstronnym - jak sam mówił: "totalnym" - dlatego rozdzielanie jego dzieła na poszczególne "dyscypliny" jest ryzykowne. Malarz, scenograf, poeta, aktor, happener - światową sławę zyskał jako człowiek teatru. Także i tam pozostał jednak przede wszystkim malarzem, który myśli obrazami, a zamiast farb używa aktorów i rekwizytów.
Największym osiągnięciem Kantora był teatr "Cricot 2", którego spektakle - począwszy od Umarłej Klasy (1975) - osiągnęły wymiar arcydzieła. Niezwykła formuła "Teatru Śmierci" polegała na stworzeniu plastycznej ilustracji mechanizmów pamięci. Sekwencje nierealnych obrazów, strzępy wspomnień, powracające natrętnie sceny, absurdalne sytuacje. Każdy to zna z autopsji, wszyscy mamy podobny zamęt w głowie: splot bolesnych urazów, zuchwałych tęsknot, urywki zapamiętanych zdań, komiczne okruchy przeszłości. Jesteśmy cieleśni, fizyczni - okazuje się, że nasza pamięć i wyobraźnia także. Nie istniejemy bez formy; myślimy, a nawet czujemy obrazami - Kantor potrafił pokazać to na scenie. Stworzył niezwykle sugestywną przestrzeń, w której mieszają się żywi i umarli, gdzie ujawniają się najwstydliwsze pragnienia, najbardziej okrutne przeżycia. Wojna, miłość i zbrodnia, lęk, namiętność, nienawiść. Na spłowiałych, wyblakłych kliszach z rodzinnego albumu - osobista biografia splata się z historią, narodowe mity, prywatne obsesje wracają męczącym echem, jak w krzywym zwierciadle.

źródło: CRICOTEKA

logo_Kantor